คัมภีร์จากวัดไฟไหม้
พฺรหฺมชฺเฌสนปริวุตฺเตาทสเมา เป็นปริจเฉทที่ ๑๒ ของปถมสมโพธิกถา ไม่ระบุปีที่จาร รูปอักษรสมัยรัตนโกสินทร์ ค่อนข้างใหม่ น่าจะหลังร.3 มาแล้ว
มีเส้นหมึกเขียนว่า วัดไฟไหม้ พบในมัดใบลานพลัดซึ่งรวมปถมสมโพธิกถาจากหลายวัดมาไว้ด้วยกัน คงรวมมาสำหรับจะคัดขึ้นเป็นจบใหม่ มีจากวัดวังตะวันออก วัดส่เมรจ ซึ่งน่าจะคือวัดสัมฤทธิไชย (ร้าง) ในย่านท่าวัง
เพิ่งสำรวจเจอคัมภีร์จากแถบตำบลนาในย่านท่าวังนี้ผูกแรก
วัดไฟไหม้หรือวัดธาราวดี ปัจจุบันเป็นวัดร้าง รวมเข้ากับวัดท้าวโคตร แต่ยังปรากฏว่าเป็นวัดอยู่จนสมัยรัชกาลที่ ๕
วัดนี้อยู่ใกล้กันกับวัดหอไตรอันเป็นวัดมีตำนานกล่าวขานมากมาย การได้พบคัมภีร์จากเครือวัดในย่านตำบลนานั้นเป็นร่องรอยสำคัญ เพราะเป็นย่านตลาดใหญ่ที่รุ่งเรืองอยู่ทางทิศใต้นอกกำแพงเมืองนคร คู่กันกับท่าวัง ตำบลคลัง ซึ่งเป็นย่านตลาดใหญ่ทางทิศเหนือนอกกำแพงเมืองนคร ย่านตำบลนานั้นก็น่าจะเคยมีคัมภีร์ใบลานจำนวนมากและเก่าแก่ไม่น้อยกว่าย่านท่าวังเลย แต่ปัจจุบันยังไม่พบว่ามีหลงเหลืออยู่
ทำให้ยังมีหวังว่าจะพบคัมภีร์จากวัดหอไตรซึ่งมีตำนานกล่าวขานมากมายหลงเหลืออยู่บ้าง
